Η ταυτότητα της μέρας: Ζιζέλ

Το παραμύθι

Τι όμορφα που είναι στο χωριό μας! Όλοι έχουμε βγει στην πλατεία για το πανηγύρι!  Οι κοπέλες χορεύουν και τραγουδούν το ίδιο και τα αγόρια. Είμαι ένα μικρό αγόρι που του αρέσει να παρατηρεί τους χωρικούς ειδικά όταν γλεντούν και τραγουδούν!

-Πρόσεξε μικρή μου Ζιζέλ, ακούω την μαμά της , ο έρωτας είναι τυφλός αλλά και επικίνδυνος.

-Θα προσέχω μανούλα, απαντά η όμορφη κόρη.

Η Ζιζέλ είναι φίλη με ένα παλικάρι του χωριού. Ήταν φίλοι από παλιά όταν ακόμη ήταν μικρά παιδιά.

Ποιος είναι όμως αυτός ο όμορφος ξένος που ήρθε σήμερα στο χωριό; Θέλει να χορέψει με όλες τις κοπέλες μα πρώτα πρώτα με την Ζιζέλ. Ω! κι εκείνη ανταποκρίνεται στην πρόσκλησή του!

Μάλλον υπάρχει ένα ενδιαφέρον, μα τι λέω ο έρωτας φουντώνει στην καρδιά των δυο νέων.

Ο παιδικός της όμως φίλος, που νιώθει την ζήλια να του τρώει τα σωθικά, κάτι βρίσκει πίσω από τους θάμνους. Το βασιλικό σπαθί του Άλμπρεχτ!

Και να η βασίλισσα που έρχεται να δηλώσει, πως ο πρίγκιπας είναι αρραβωνιασμένος!

Τι θλίψη για την μικρή Ζιζέλ! Η φτωχή καρδία της δεν μπορεί να αντέξει και ξεψυχά στα χέρια του πρίγκιπα.

Στο χωριό όλοι γνωρίζουν τα Ουιλί. Είναι ξωτικά και νεράιδες, που θέλουν να κάνουν κακό στους άντρες που εξαπάτησαν τα κορίτσια. Μια από αυτές, τώρα είναι και η Ζιζέλ.

Όποιος άντρας περάσει από το ξέφωτο, θα τον κλείσουν στον κύκλο τους και θα τον αναγκάσουν να χορέψει όλη την νύχτα, αν δεν το καταφέρει θα χάσει την ζωή του.

Ποιος είναι αυτός ο άντρας που πλησιάζει;

Ο Άλμπρεχτ!

Τα ξωτικά ετοιμάζονται να τον παρασύρουν στον χορό τους. Η Ζιζέλ όμως τον αναγνωρίζει. Παρακαλεί την βασίλισσα των ξωτικών να μην του κάνει κακό. Θα χορέψει κι αυτή μαζί του.

Η βασίλισσα το δέχεται κι έτσι το ξημέρωμα βρίσκει τον Άλμπρεχτ να έχει σωθεί!

Μετά την ανάγνωση.

Η ιστορία είναι θλιβερή αλλά αληθινή. 

Μην διστάσετε να διαβάσετε τις ιστορίες στα παιδιά ας έχουν άσχημο τέλος. Πάντα στο τέλος έρχεται η κάθαρση κατά τον Αριστοτέλη.

Κι άλλα παραμύθια είναι αγαπημένα αλλά το τέλος δεν είναι αίσιο, μια και τα παραμύθια  είναι η μικρογραφία της ζωής.

Πως μπορώ να χορέψω την Ζιζέλ.

Μπορώ να χορέψω με τον πρίγκιπα.

Διαλέγουμε ένα θέμα για την Ζιζέλ (κορίτσι) κι ένα θέμα για τον πρίγκιπα (αγόρι) εναλλάσσουμε τα θέματα και τα παιδιά αναγνωρίζουν  τα μουσικά μοτίβα.

Χωρίζουμε το έργο σε σκηνές και διαλέγουμε την μουσική.

Μουσική για το πανηγύρι

Μουσική για την τρέλα της Ζιζέλ

Μουσική για τις νεράιδες

Μπορώ να φτιάξω κούκλες και να παίξω κουκλοθέατρο

Φτιάχνω μικρές δαχτυλόκουκλες και χορεύω μαζί τους.

Φτιάχνω μικρές νεράιδες με πλαστικά κουταλάκια και χορεύω.

 

Ζωγραφίζω ότι μου άρεσε από το παραμύθι.

Ενώνω τις ζωγραφιές και στην συνέχεια φτιάχνω το δικό μου εικονογραφημένο βιβλίο.

 

Δίνω το δικό μου τέλος

Αν δεν σου αρέσει το λυπηρό τέλος μπορείς εσύ να δώσεις ένα χαρούμενο;

Γράφεις έτσι μια νέα ιστορία!

Τι θα γινόταν αν η Ζιζέλ ξεχνούσε τον πρίγκιπα;

Τι θα γινόταν αν ο πρίγκιπας παντρευόταν την Ζιζέλ και όχι την άλλη κοπέλα;

Αν ο πρίγκιπας άφηνε το παλάτι και κατοικούσε για πάντα στο χωριό;

Βρες εδώ το βιβλίο και άκουσε την ιστορία.

Μπορείς να ακούσεις την μουσική του μπαλέτου και να εμπνευστείς για τις ζωγραφιές σου.

Δες εδώ κι ένα άρθρο που μας ενέπνευσε.

Όταν η «μπαμπόγρια» ήρθε στο σχολείο.

Ο Νικόλας αφηγείται:

Σήμερα η μέρα μας, ξεκίνησε με πολύ κέφι και τραγούδι. Καθόμασταν όλα τα παιδιά στα τραπεζάκια και ζωγραφίζαμε. 

Ξαφνικά, ακούστηκε μια μουσική και ένα τύμπανο να χτυπά δυνατά! Μέσα σε αυτή την φασαρία ξεπρόβαλε πίσω από το κουκλοθέατρο μια αστεία γιαγιά.

Μας μιλούσε παράξενα. Όλα τα παιδιά, σηκωθήκαμε και τρέξαμε να την δούμε καλύτερα.

Η γιαγιά αυτή ήταν από το χωριό και ήθελε να μας πει το τραγούδι της.

Είχε αστείους στοίχους και γελούσαμε όταν έλεγε:

Τσικιρικι τρομ τρακατρουμ τρακατρόμ!

Πιαστήκαμε όλοι στον χορό με την μπαμπόγρια και αρχίσαμε να χορεύουμε.

Όταν τελείωσε το τραγούδι μας σύστησε και τον ανιψιό της τον Χαραλάμπη.

Η γιαγιά η μπαμπόγρια ήθελε να τον παντρέψει, να τον νοικοκυρέψει, αλλά αυτός δεν ήθελε με τίποτα!

Εμείς όμως δεν χάσαμε την ευκαιρία και αρχίσαμε το τραγούδι.

Το κέφι είχε ανάψει για τα καλά!

Όλοι ήμασταν χαρούμενοι, γελούσαμε, χορεύαμε και τραγουδούσαμε.

Το μεγάλο γλέντι όμως έγινε όταν παντρέψαμε τον κάβουρα!

Ο φίλος μου ο Πέτρος έγινε κουμπάρος κι εγώ κρατούσα τις μπομπονιέρες.

Η κυρία Βερενίκη είχε κάποιες καραμέλες στο ντουλάπι. Τις έβγαλε στο τραπέζι και τα κορίτσια τις τύλιξαν σε χρωματιστά χαρτιά.

Το τραπέζι του γάμου έγινε  με τα δικά μας φαγητά, απλά σηκώναμε τα ποτήρια και λέγαμε ευχές.

Όταν τελείωσε το γλέντι και ο χορός η κυρία Βερενίκη μας είπε:

Έτσι παιδιά μου περνούσαν τις απόκριες τον παλιό καιρό. Αυτό που είχε αξία ήταν το γλέντι και το κέφι της παρέας, όχι οι στολές και ο χαρτοπόλεμος.

Έχει ανάγκη ο άνθρωπος να γελάει και να ξεχνάει για λίγο την καθημερινότητά του. Αυτό το πετυχαίνει με τα κωμικά τραγούδια και τον χορό.

Εδώ βλέπουμε πως μια κούκλα μπορεί να ξεκινήσει την δραστηριότητα για τα κωμικά τραγούδια της αποκριάς. Σε κάθε τίτλο μπορείτε να ακούσετε και το τραγούδι.

Κουκλοθέατρο είναι.....

Το θέατρο της κούκλας  είναι:

Τέχνη

Είναι θέατρο. Ο ηθοποιός είναι η κούκλα ή οποία ζωντανεύει από τις κινήσεις και τον λόγο του χειριστή της. Οι αρχές του θεατρικού λόγου της κίνησης, των σκηνικών, του φωτισμού είναι ανάλογες με αυτές του θεάτρου σε μικρότερες ( όχι πάντα) αναλογίες.

Στην τέχνη αυτή συμμετέχουν όλες οι άλλες τέχνες:

μαριονέτα

1 η ζωγραφική , γλυπτική και γενικά οι εικαστικές τέχνες.

Χωρίς αυτές δεν θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε την κούκλα μας. Από μια απλή κούκλα που την δημιουργούν παιδικά χέρια, ως  μια περίτεχνη μαριονέτα, οι εικαστικές τέχνες είναι απαραίτητες.

2 η μουσική

Μας δίνει τον ρυθμό της κίνησης. Χωρίς λόγια, η κούκλα θα κινηθεί με μουσική υπόκρουση.

3 Ο λόγος, η λογοτεχνία.

Οι ιστορίες, τα παραμύθια, τα καθημερινά γεγονότα που θα μετατραπούν σε παράσταση χρειάζονται  την λογοτεχνία για να αποδοθούν κατάλληλα.

4 Ο χορός , η κίνηση:

 Είναι  απαραίτητη η πλαστική κίνηση της κούκλας, ώστε να είναι αληθοφανείς οι κινήσεις της.

Γοητευτικός είναι ο χορός του χειριστή με την κούκλα.

Χορός με την κούκλα

Έτσι διαπιστώνουμε πως το θέατρο της κούκλας αποτελεί 

μια πολυτέχνη!

Το θέατρο της κούκλας είναι αγωγή

Με την κούκλα σαν μέσο μπορούμε να «διδάξουμε» τα πάντα και αυτά να γίνουν κατανοητά από το παιδί.

Το καλοκαίρι

Σύμφωνα με τον Jean Piaget τα παιδιά της ηλικία τριών  έως πέντε έχουν έντονη την αντίληψη του «ανιμισμού». Δίνουν ψυχή στα άψυχα αντικείμενα. Αυτό βοηθάει ώστε το παιδί να κατανοήσει έννοιες μέσα από την προσωποποίησή τους . Μέσα δηλαδή από το θέατρο της κούκλας. Με άλλους τρόπους διδασκαλίας δεν θα είχαμε τα ίδια αποτελέσματα.

Η κούκλα μας βοηθά σε αυτό γιατί ζει παράλληλα στον φανταστικό αλλά και στον πραγματικό κόσμο.

Η κυρία Ησυχία