Πως θα φέρουμε την ζούγκλα στην τάξη μας;

Μάρκος: Σήμερα η κυρία Βερενίκη μας ετοίμασε μια μεγάλη έκπληξη στο σχολείο! Όταν  μπήκαν μέσα στην τάξη μια γωνιά είχε διαμορφωθεί σε ζούγκλα!

Η κυρία Βερενίκη μας περίμενε γελαστή.

Σήμερα θα πάμε ένα διαφορετικό ταξίδι. Ετοίμασα το ταξίδι μας στην ζούγκλα! Θα πάμε να γνωρίσουμε τα ζώα. Ελάτε θα καθίσουμε όλοι γύρω να πούμε την ιστορία.

Η κυρία Βερενίκη άρχισε την ιστορία.

Παλιά μια ευτυχισμένη οικογένεια ταξίδευε με ένα μεγάλο καράβι! Το ταξίδι ήταν όμορφο. Ξαφνικά όμως άρχισε να βρέχει, μια μεγάλη καταιγίδα ξέσπασε. Η μαμά καθόταν μέσα στην καμπίνα της έχοντας αγκαλιά το μωρό της. Το πλοίο δεν άντεξε την θαλασσοταραχή και χτύπησε στα βράχια. Ο μπαμπάς κράτησε σφιχτά στην αγκαλιά του την μαμά και έπεσαν στην θάλασσα. Ώρες κολυμπούσαν στα κύματα, ώσπου το κύμα τους ξέβρασε σε  μια αμμουδιά.

  Εκεί ξεκουράστηκαν και άρχισαν να ψάχνουν να βρουν κάπου να μείνουν.

Λάμπης: Το μωράκι;

Κυρία Βερενίκη: Το μωράκι στην αγκαλιά της μαμάς του δεν έπαθε τίποτα. Συνέχισε να μεγαλώνει σ’ αυτό άγνωστο μέρος.

Ας πάμε για λίγο μέσα στην ζούγκλα.

Εκεί κατοικούσαν γορίλες.

Κωνσταντίνος: Τους ξέρω τους γορίλες κυρία είναι πολύ δυνατοί και χτυπούν έτσι το στήθος τους όταν μάχονται με άλλους γορίλες.

Κυρία Βερενίκη: Ακριβώς Κωνσταντίνε, οι γορίλες αυτοί είχαν έναν αρχηγό που φύλαγε   την αγέλη τους τα μικρά τους και τις μανούλες. Όλα ήταν ήρεμα στην ζούγκλα ώσπου ήρθε μια μέρα και ένας πάνθηρας ήρθε κρυφά και σκότωσε το μωρό μια μεγάλης γοριλίνας.

Η μανούλα αν και ήταν ζώο στεναχωρήθηκε πολύ που χάθηκε το μωρό της.

Έψαχνε ώρες ατέλειωτες μέσα στην ζούγκλα για  να το βρει, του κάκου όμως. Το μωρό είχε χαθεί! Τα βήματά της την έφεραν  στην καλύβα των ανθρώπων. Εκεί άκουσε το κλάμα ενός μωρού. Ξέρετε τι νόμισε;

Πηνελόπη: Πως ήταν το δικό της το μωρό.

Κυρία Βερενίκη: Ακριβώς μπήκε μέσα στο σπιτάκι και το βρήκε μέσα στην κούνια. Το μωρό έκλαιγε αλλά μόλις η μανούλα το πήρε αγκαλιά σταμάτησε και έψαχνε να βρει να θηλάσει.

Μάρκος: Οι γονείς του μωρού που ήταν;

Κυρία Βερενίκη: Δυστυχώς οι γονείς του μωρού έπεσαν από ένα μεγάλο βράχο στην προσπάθειά τους να βρουν φαγητό. Έτσι το μωράκι δεν είχε μαμά και μπαμπά.

Εδώ η κυρία Βερενίκη σταμάτησε την ιστορία.

Νικόλας: Κυρία τι έγινε παρακάτω;

Κυρία Βερενίκη: Μα για αυτό ήρθαμε εδώ στην ζούγκλα για να δούμε την συνέχεια της ιστορίας.

Κωνσταντίνος: Δεν θέλω το μωράκι να πάθει κάτι!

Κυρία Βερενίκη: Εμπρός Κωνσταντίνε συνέχισε την ιστορία.

Κωνσταντίνος: Χμ! ναι η μαμά γοριλίνα πήρε το μωρό στην αγκαλιά της και το πήγε στην φωλιά της. Εκεί του έδινε να φάει μπανάνες αλλά και γάλα. Έτσι το μωρό μεγάλωνε.

Φιλιώ: Όχι , όχι η μαμά το πήγε στην φωλιά της αλλά ο κακός πάνθηρας που ήταν μαύρος και κακός επιτέθηκε στην γοριλίνα και πήρε το μωρό.

Πηνελόπη: Ε! σταματήστε το μωρό δεν πρέπει να πάθει κάτι. Αρκετά έπαθε που έχασε τους κανονικούς του γονείς. Εγώ θέλω να μεγαλώσει το μωρό και γίνει ο άρχοντας της ζούγκλας.

Μάρκος: Μα αφού είναι άνθρωπος.

Πηνελόπη: Και τι μ΄ αυτό; Θα είναι ο άρχοντας της ζούγκλας και τα ζώα θα τον υπηρετούν.

Νικόλας: Όχι να τον υπηρετούν, να είναι φίλοι του.

Κυρία Βερενίκη: Ας δώσουμε όμως τώρα ένα τέλος στην ιστορία μας. 
Ποιοι ψηφίζουν να χαθεί το μωρό;

Φιλώ: Εγώ!

Λάμπης: Εμείς, οι άλλοι θέλουμε το μωρό να ζήσει και να μεγαλώσει.

Μαρία: Νομίζω ότι την ξέρω αυτή την ιστορία, την είχα δει σε ένα παιδικό να δεις πως την λένε….

Ειρήνη: Το ξέρω είναι ο Ταρζάν! Ο αδερφός μου τρελαίνεται να την βλέπει και μάλιστα φωνάζει μέσα στο σπίτι όπως ο Ταρζάν.

Η Κυρία Βερενίκη έβαλε στο υπολογιστή να δουν τα παιδιά τον αληθινό Ταρζάν έναν ηθοποιό που έκανε πολύ καλά την κραυγή.

Τώρα θέλετε να φτιάξουμε τα ζωάκια που είναι στην ζούγκλα;

Τα παιδιά συμφώνησαν και άρχισαν τις κατασκευές.

Έφτιαξαν μάσκες πιθηκάκια από χάρτινα πιάτα.

Συναρμολόγησαν  το παζλ με το πρόσωπο του πιθήκου.

Ειρήνη: τα άλλα ζώα πως θα τα φτιάξουμε;

Η Κυρία Βερενίκη τους έφερε διάφορες φωτογραφίες από ζώα που είχε βρει σε περιοδικά  αλλά και είχε εκτυπώσει από τον υπολογιστή.

Τα παιδιά μελέτησαν τα ζώα που ζουν στην ζούγκλα. Έκαναν τις δικές τους ζωγραφιές.

Ζωγράφισαν και σκηνές από την ιστορία που διηγήθηκαν  στην γωνιά της ζούγκλας. Έβαλαν τις ζωγραφιές την μια πλάι στην άλλη είπαν ξανά την ιστορία όπως την είχαν διαμορφώσει και στην συνέχεια έφτιαξαν το δικό τους βιβλίο.

Φιλώ: Θα ήθελα να πηγαίνω κάθε μέρα στην ζούγκλα. Να φτιάξουμε και άλλα ζώα.

Κυρία Βερενίκη: Εδώ θα δείτε και άλλα ζώα που μπορούμε να τα σχεδιάσουμε σε χαρτί και να τα χρωματίσουμε ώστε να τα κολλήσουμε μετά στην ζούγκλα μας.

Μαζί με την κυρία Βερενίκη ετοιμάσαμε την γωνιά της ζούγκλας.

Πως θα την φτιάξουμε:

Τοιχογραφίες με χαρτοκοπτική

Μεγάλα φύλλα από χαρτιά σε ζωηρά χρώματα κομμένα σε απλά σχήματα μπορούν να γίνουν πολύ ωραίες και εντυπωσιακές τοιχογραφίες. Είναι ένας πρωτότυπος τρόπος για να διακοσμήσετε ένα δωμάτιο ή μια σχολική τάξη.

Δημιουργήστε μόνοι σας τα σχέδια ή μαζί με τα παιδιά. Αντιγράφοντας τις  παιδικές ζωγραφιές σε μεγέθυνση. Μπορείτε να βρείτε ιδέες από βιβλία  παιδικά ή άλλα ή περιοδικά. 

Φυσικά μεγάλη πηγή τέτοιων ιδεών αποτελεί η διαδικτυακή πύλη του Pinterest.

Αλλά προσπαθήστε να αποφύγετε τις πολύ περίπλοκες λεπτομέρειες . Η χαρτοκοπτική είναι πιο εντυπωσιακή όταν τα σχήματα είναι απλά αλλά με έντονες γραμμές.

Κατάλληλα χαρτιά

Το καλύτερο χαρτί για αυτού του είδους την δραστηριότητα είναι το χαρτί του μέτρου. Σε χρώμα γκρι ή καφετί απλώνετε στο δάπεδο και εκεί τα παιδιά μπορούν αν σχεδιάσουν και να ζωγραφίσουν τις δημιουργίες τους. Αλλά όλα τα χαρτιά χάνουν την φρεσκάδα τους όταν τα πιάνουμε πολύ, και γι αυτό οι χάρτινες αυτές  τοιχογραφίες πρέπει να περαστούν με προστατευτική στεγανωτική επιφάνεια πριν αρχίσουν να την αγγίζουν με τα δάχτυλα κυρίως τα παιδιά. Μπορούμε να την επενδύσουμε με διάφανο αυτοκόλλητο σαν αυτό που επενδύουμε τα βιβλία ή να την περάσουμε με ένα βερνίκι διάφανο στεγανωτικό.

Τα χάρτινα σχήματα που θα κόψετε, μπορούν επίσης να κολληθούν και πάνω σε χαρτί ταπετσαρίας, με την διαφορά όμως ότι η επιφάνεια του χαρτιού αυτού πρέπει να είναι τελείως επίπεδη και να μην έχει καθόλου ανάγλυφα σχέδια. Και βεβαίως η τοιχογραφία σας θα φανεί πιο καλά αν η ταπετσαρία είναι  μονόχρωμη. Η επιφάνεια της ταπετσαρίας  θα πρέπει να είναι καθαρή, στεγνή και να μην έχει λαδιές.

Πως μπορώ να την κολλήσω στον τοίχο.

Με καρφάκια.

Επιλέγουμε τα κεντρικά και τα ακρινά σημεία της τοιχογραφίας μας και την στερεώνουμε στον τοίχο με μικρά καρφάκια. Στα υπόλοιπα σημεία μπορούμε να βάλουμε την ειδική κόλλα blue tack .Μπορούμε όμως να κολλήσουμε τα σχέδιά μας με χαρτοταινία ή ταινία διπλής όψης. Υπάρχει ένα πρόβλημα βέβαια σε αυτές τις ταινίες με την ζέστη δεν μπορούν να συγκρατήσουν το βάρος της τοιχογραφίας. Για αυτό όλα εξαρτώνται από το μέγεθος και από το βάρος της τοιχογραφίας μας. Προτιμήστε την σύνθετη τεχνική με κόλλα και καρφάκια.

Διασκεδάστε σχεδιάζοντας μόνοι σας τα θέματα 

αλλά θυμηθείτε ότι τα απλά σχήματα 

όπως αυτά και η χρήση έντονων χρωμάτων

 δίνουν τις πιο εντυπωσιακές τοιχογραφίες.

Στον απόηχο της γιορτής της Μητέρας

Η γιορτή της μανούλας δεν σταματά, ούτε μπορεί να εξαντληθεί μονάχα σε μια μέρα.
Τι θα λέγατε να δούμε μανούλες που άφησαν ανεξίτηλο το σημάδι τους στην ζωή των παιδιών τους, αλλά και στην ιστορία κι έγιναν παράδειγμα, για μας τους νεότερους.

Μια σειρά αναρτήσεων θα ακολουθήσει και θα γνωρίσουμε καλύτερα αυτές τις μανούλες.
Ας ξετυλίξουμε  λοιπόν το κουβάρι της ιστορίας κι ας πάμε πολύ πολύ παλιά στην χαραυγή της ιστορίας, τότε  που οι θεοί είχαν ανθρώπινα χαρακτηριστικά και μπλέκονταν στις ζωές των ανθρώπων.

Ρέα 

Η μανούλα Ρέα κρατά  σφιχτά το μικρό μωρό!

 Έτρεξε γρήγορα για να μην την δει ο άντρας της ο Κρόνος! Φοβάται ο Κρόνος, φοβάται πολύ αυτά τα παιδιά!

Μπορεί και να έχει δίκιο, μονολογεί η Ρέα. Ο πατέρας του, ο Ουρανός, το είπε ξεκάθαρα.

 Όπως έκανες εσύ σε μένα, έτσι θα κάνουν και τα παιδιά σου! 

Κι ο Κρόνος πήρε την εξουσία από τον Ουρανό και  έκανε το δικό του βασίλειο.

Μα τώρα φοβάται. Φοβάται τα παιδιά του! Όμως αυτό το μικρό δεν θα το αφήσω να το καταπιεί, θα το κρύψω. Μακριά πολύ μακριά από τον Κρόνο.

Η Ρέα έτρεχε, έτρεχε και παρακαλούσε και την μητέρα της την Γαία να βρει κάπου να αφήσει το μωρό.

Και βρήκαν ένα νησί καταπράσινο και ήσυχο. Εκεί κανένας δεν θα υποψιαζόταν πως έχει κρυφτεί το μωρό.

Ρέα: Μητέρα Γη τι θα τρώει το μικρό, εγώ δεν μπορώ να είμαι συνέχεια εδώ!

Γαία: Μην φοβάσαι καλή μου και έχω φροντίσει για αυτό. Κοίτα έρχεται η κόρη του βασιλιά του νησιού του Μελισσέα.

Η κοπέλα πλησίασε και τους είπε το όνομά της,

Μέλισσα: με φωνάζουν μέλισσα είμαι η κόρη του βασιλιά του νησιού. Μπορώ να φροντίζω το μωρό. Να του δίνω από το γλυκό μου μέλι και να παίζω μαζί του.

Ρέα: Και γάλα; Πως θα μπορέσουμε να βρούμε γάλα για το μωρό;

Μέλισσα: Μην ανησυχείς θα έρθει η φίλη μου η νύμφη Αμάλθεια με την κατσικούλα της. Έτσι το μωρό θα έχει και γάλα.

Εκείνη την στιγμή ο μικρός άρχισε τα κλάματα! Η Ρέα κοίταξε γύρω σαστισμένη. Μήπως ακούστηκε το μωρό μέχρι την κατοικία του Κρόνου.

Μέλισσα: Μην ανησυχείς, εδώ στο δάσος κατοικούν οι Κουρήτες. Είναι πολεμιστές με σπαθιά και ασπίδες, όταν το μωρό θα αρχίσει να κλαίει, αυτοί θα χτυπούν τα όπλα τους δυνατά. Τραγουδούν κιόλας με δυνατές φωνές κι έτσι δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας.

Ρέα: σ ευχαριστώ καλή μου Μέλισσα. Ειλικρινά με καθησύχασες! Τώρα θα πρέπει να βρω τον τρόπο να ξεγελάσω τον Κρόνο.

Εκείνη την στιγμή η Γαία την πλησίασε κρατώντας ένα μωρό στην αγκαλιά της.

Ρέα: Μα τι συμβαίνει; Που το βρήκες αυτό το μωρό;

Γαία: μα δεν είναι μωρό! Είναι μια φασκιωμένη πέτρα! Αυτή να δώσεις στον Κρόνο. Δεν θα το καταλάβει και θα την καταπιεί όποτε θα σώσουμε τον μικρό. Αλήθεια ποιο είναι το όνομά του;

Ρέα: τον λένε Δία και μια μέρα θα γίνει μεγάλος! Ίσως αυτός θα γίνει ο αρχηγός των θεών.

Γαία: Βιάσου τώρα ο Κρόνος θα σε γυρεύει.

Θέτις 

Στα μαγεμένα νερά της Στύγας η Νηρηίδα Θέτις θέλει να κάνει τον μονάκριβο γιο της αθάνατο.

Νηρηίδες: Επτά μέρες, επτά νύχτες

 επτά φεγγάρια

ανέτειλαν στις Στύγας τα ιερά νερά.

Να η αδερφή μας η Θέτις τον γιο της απόψε θα κάνει

αθάνατο.

Το νιο φεγγάρι έλαμψε

η ώρα ήρθε μέσα στα μαγεμένα νερά της Στύγας

η αδερφή μας η Θέτις θα κάνει αθάνατο τον μονάκριβό της .

Γιος θνητού ποιος θα τον βλάψει;

όμως σήμερα η μάνα αθάνατο θα κάνει .

επτά μέρες

επτά νύχτες

επτά φεγγάρια ανάτειλαν στης Στύγας

τα ιερά νερά

κι ο Αχιλλέας έγινε αθάνατος.

Η Θέτις βουτά τον μικρό Αχιλλέα στα νερά

Θέτις : Μικρό μου αγόρι εσύ που γεννήθηκες από πατέρα θνητό ήρθε η ώρα αθάνατο να σε κάνω βουτώντας σε μες στα νερά. 

Κανείς δεν θα μπορέσει να σε βλάψει μυριάκριβο μου αγόρι. Ούτε ο πόλεμος ούτε η μάχη . Πλάι σου θα με πάντα και στο καλό και στο κακό. 

Απ' την μικρή σου φτέρνα σε κρατώ κι αθάνατο σε χρίζω.

Νηρηίδες: Επτά μέρες επτά νύχτες

Επτά φεγγάρια ανέτειλαν στης Στύγας τα ιερά νερά

κι ο Αχιλλέας είναι αθάνατος.

_______________________________

θα ακολουθήσουν κι άλλες μητέρες, που έμειναν στην ιστορία.

Μπορείτε όμως να βρείτε ιστορίες, ποιήματα και δημιουργίες στο νέο μας βιβλίο : "Η μανούλα γιορτάζει".

Το βιβλίο είναι διαθέσιμο στο ηλεκτρονικό μας κατάστημα.

Φλαντανελάς

Νύχτα! Δεν είχε ακόμη ξημερώσει. Στο κατάστρωμα απόλυτη σιγή. Μονάχα μπροστά στην πλώρη ο πλοίαρχος Φλαντανελάς, καθόταν σκεπτικός και ατένιζε το πέλαγος.

Τον πλησιάζω.

Φλαντανελάς: Νικηφόρε, πως και ξύπνησες τόσο νωρίς; Δεν έχει χαράξει ακόμη.
Νικηφόρος: Σε σκέφτομαι καπετάνιε!
Φλαντανελάς: Φοβάσαι;
Νικηφόρος: Όταν είσαι εσύ μπροστά στην πλώρη, δεν φοβάμαι τίποτα!
Φλαντανελάς: Κοίτα , κοίτα ψηλά Νικηφόρε, τις εικόνες του Χριστού και της Παναγίας. Αυτοί μας βοηθάνε πάντα!

Ο καπετάνιος έκλεισε τα μάτια κι άθελα του δάκρυσε.

Νικηφόρος: Καπετάνιε κλαις;
Φλαντανελάς: Δεν είναι τίποτα παιδί μου, απλά θυμήθηκα την μάνα μου. Μια τυφλή γυναίκα μέσα στην Πόλη! Άραγε ποιος θα την φροντίζει;
Νικηφόρος: Όλο και κάποιος χριστιανός θα βρίσκεται κοντά της, τούτη την δύσκολη ώρα.
Φλαντανελάς: Στην Παναγιά έχω αφήσει τις ελπίδες μου, Νικηφόρε. Θα πάω λίγο στο στρώμα μου, να ξαπλώσω. Σ’ αφήνω στο πόδι μου! Αν δεις κάτι, αμέσως να μου μιλήσεις.
Νικηφόρος: Μείνε ήσυχος καπετάνιε!

Έκλεισα τα μάτια για μια στιγμή. Είδα τον εαυτό μου, μικρό παιδί, να θαυμάζει τούτο τον άνθρωπο. Χιώτης θαλασσοπόρος, γενναίος κι ατρόμητος. Θυμάμαι να τον φωνάζουν Φραγκίσκο Λεκανέλλα, μα αυτό δεν κράτησε για πολύ, σε λίγο όλοι τον ξέραμε σαν τον πλοίαρχο Φλαντανελά!

Το πλοίο κυλούσε αργά στην υδάτινη στράτα. Γύρω ο ουρανός έχανε σιγά – σιγά το σκούρο , μαύρο χρώμα του. Στην ανατολή αχνοφαίνονταν οι πρώτες ροδαλές πινελιές της αυγής.
Στεκόμουν εκεί μπροστά στην πλώρη του βασιλικού πλοίου, ο ναύτης του πλοίαρχου Φλαντανελά. Τον θαυμάζω τον αρχηγό μας!
Είναι ατρόμητος!
Δεν είχε βγει ο ήλιος ακόμη, όταν οι ναύτες ένας- ένας έβγαιναν από την καμπίνα τους και έτρεχαν για τις πρωινές δουλειές.
Εκείνη την ώρα τα είδαμε! Τρία ξενικά καράβια!

Ο πλοίαρχος δεν στάθηκε στιγμή, συνεννοήθηκε με τους ξένους και βάλαμε πλώρη για την Βασιλεύουσα. Όπως έμαθα αργότερα τα καράβια ήταν η βοήθεια του Πάπα για την Πόλη.
Τρία γενουάτικα καράβια, φορτωμένα σιτάρι, για τους πεινασμένους της Πόλης.

Ο καιρός είναι περίφημος. Δεν κάναμε πολλές ημέρες να φτάσουμε. Εκεί στην άκρη του κόλπου, του κόλπου του Κεράτιου, βρήκαμε την αλυσίδα.

Τεράστια αλυσίδα, που δεν άφηνε το πλοίο να περάσει. Απ' την άλλη μεριά οι Τούρκοι!




Φλαντανελάς: Παλληκάρια δεν υπάρχει ελπίδα. Πρέπει να σπάσουμε την πολιορκία, να μπούμε στην Πόλη!
Στρατιώτες: Οι Οθωμανοί;
Φλαντανελάς: Έχουμε μια αποστολή, θα την τελειώσουμε σήμερα! Εμπρός παλληκάρια!
Στρατιώτες: Νάτοι! Νάτοι πετάνε φωτιά οι Αγαρηνοί στο καράβι!
Στρατιώτες: Φωτιά! Φωτιά!
Φλαντανελάς: Θάρρος! Οι μισοί στο κατάρτι να ρίχνετε νερό, να σβήσει η φωτιά. Οι άλλοι μισοί ετοιμάστε το «υγρό πυρ»! 

Τα χέρια μου είχαν καεί απ’ την προσπάθεια, να μεταφέρω το νερό και να δίνω τα πυρομαχικά στους στρατιώτες. Δεν μ’ ένοιαζε όμως, ήθελα να φτάσουμε στην Πόλη.

Ακούστηκε από μακριά η φωνή του Οθωμανού.

Τούρκος: Δεν θα περάσετε! Που πάτε με τέσσερα καράβια ενάντια στον στόλο μας;
Φλαντανελάς: Μην τους ακούτε! Ρίξτε υγρό πυρ! Κι άλλο! Κι άλλο! Σε λίγο φτάνουμε!

Έτρεχε πάνω κάτω στο καράβι απ’ την πλώρη ως την πρύμνη σε μια στιγμή! Έδινε τους κουβάδες με το νερό και τα πυρομαχικά. Τα μάτια έβγαζαν φωτιές. Σαν το λιοντάρι βρυχόταν, έδινε ψυχή στους ναύτες!

Κι εμείς ήμασταν εκεί με σώμα και ψυχή ώσπου...
Φτάνουμε στα τείχη! Ακούγονται από εκεί ψαλμωδίες:

«Τη υπερμάχω στρατηγώ 

Τα νικητήρια!» 

Φλαντανελάς: Όλοι μαζί αδέρφια, φτάσαμε!

Ο αρχηγός μας, ο άξιος πλοίαρχος Φλαντανελάς γονάτισε στην πλώρη. Τα μάτια του έκλεισαν γεμάτα δάκρυα. Ήξερα πως σκέφτονταν την μάνα του. Τα χείλη του ψιθύριζαν την προσευχή.

Τα καράβια έφεραν την πολύτιμη βοήθεια στους κουρασμένους και πεινασμένους Βυζαντινούς.
Είναι 20 Απριλίου 1453! Πόσο θα αντέξει ακόμη η Πόλη; Πόσο;

Δραστηριότητες επέκτασης

Γίνε κι εσύ ο πλοίαρχος Φλαντανελάς.

Φτιάχνω το καράβι μου.

Μπορώ να φτιάξω ένα απλό καράβι όπως αυτό.

Αλλά και ένα πιο περίπλοκο.

Εκτυπώνω ή ζωγραφίζω μόνο μου στο χαρτί ένα καράβι. Κολλάω από πίσω ένα καλαμάκι ή ένα γλωσσοπίεστρο και το κάνω να ταξιδέψει στην θάλασσα. Που θα βρω την θάλασσα;
Μα στην άκρη του τραπεζιού! 

Πως θα την δημιουργήσω

Στρώνω ένα μπλε ή γαλάζιο πανί πάνω στο τραπέζι. Η θάλασσα μου είναι έτοιμη!

Φτιάχνω μια θάλασσα με κομμάτια χαρτί σε διάφορες αποχρώσεις του μπλε.
Επάνω σε αυτή την σύνθεση μπορούμε να ταξιδεύουμε με το δικό μας καράβι!

Θέλεις να διαβάσεις κι άλλη μια ιστορία για τον πλοίαρχο Φλαντανελά;
Μπορείς να την βρεις εδώ. 

Τι ήταν το υγρό πυρ;
Διάβασε εδώ.

Η Ταυτότητα της ημέρας! Μια ημέρα στο χωριό της Ποκαχόντας

Καλημέρα!

μένουμε σπίτι και παίζουμε!!!

Σήμερα ελάτε όλοι να περάσουμε μια ημέρα στο ινδιάνικο χωριό της Ποκαχόντας.

Γιατί;
Σαν σήμερα το 1614 ναι πολύ ....πολύ παλιά! Η Ποκαχόντας παντρεύτηκε τον αγαπημένος της Τζον Ράλφ.
να η φωτογραφία της αληθινής Ποκαχόντας!

Τι θα κάνουμε.

Η μαμά θα μας πει που θα στήσουμε 
το ινδιάνικο χωριό

Στο σαλόνι ή στο δωμάτιό μας.
 Μπορούμε όμως, να δημιουργήσουμε και ένα μικρό ινδιάνικο χωριό, σε μικρογραφία, σε ένα τραπέζι.

ντυνόμαστε Ινδιάνοι

Ω! είναι πολύ εύκολο. Η μαμά πάλι θα μας δανείσει ένα κραγιόν και θα βάψουμε (λίγο) το πρόσωπό μας. 
Θα φορέσουμε ένα καπέλο με φτερά ή θα δέσουμε μια κορδέλα στο κεφάλι μας!
Είμαστε έτοιμοι;






Μπορούμε να δούμε όλοι μαζί την ταινία

να διαβάσουμε ινδιάνικα παραμύθια

κι άλλα ινδιάνικα παραμύθια! 

να ανεβούμε στα άλογά μας!

Δεν έχουμε άλογα; έχουμε όμως σκουπόξυλα που είναι τέλεια άλογα.
Να ζωγραφίσουμε ινδιάνικες ζωγραφιές!

Να φτιάξουμε κολιέ με χάντρες 
Δεν έχουμε χάντρες; 
Έχουμε όμως κοφτά μακαρονάκια!
ουφ!
τι κουραστική  ημέρα στο χωριό των ινδιάνων!
Πήραμε όλοι το ινδιάνικο μας όνομα
και τραγουδήσαμε το τραγούδι δέκα μικροί ινδιάνοι.

______________________________________________
Αγαπητοί γονείς.
Σας παρουσιάσαμε ένα πολύ απλό project, δηλαδή ένα σχέδιο παιδαγωγικό, που ξεκινά από ένα ερέθισμα και ξετυλίγεται σε πολλές δραστηριότητες. 
Μην νομίζετε, ότι το παιδί δεν μαθαίνει με αυτό τον τρόπο. Αντίθετα, μαθαίνει πιο εύκολα. Μέσα σε αυτό το project υπάρχει:
 η γλωσσική καλλιέργεια, με την ανάγνωση των παραμυθιών και των ονομάτων
τα μαθηματικά με το τραγούδι αλλά και τις μετρήσεις που μπορούμε να κάνουμε με τους ινδιάνους.
Η ιστορία, 
το θεατρικό παιχνίδι 
και η ελεύθερη έκφραση.
η καλύτερη ιδέα είναι να συμμετάσχετε και εσείς έτσι θα γίνει πιο ενδιαφέρον!
Και το πιο σημαντικό: θα δεθείτε και θα δημιουργήσετε αναμνήσεις με τα παιδιά!

Το παιδί ενεργός ή παθητικός θεατής;

      Όταν ένα παιδί κάθεται απέναντι από την σκηνή του κουκλοθεάτρου για να παρακολουθήσει την παράσταση παθητικά , χωρίς το ίδιο να συμμετέχει να δρα, τότε χάνετε όλο το όφελος από αυτή. Το παιδί θέλει  από την φύση του να εξερευνήσει τα πάντα, με αυτόν τον τρόπο να γνωρίσει τον κόσμο.  Ο κόσμος του κουκλοθεάτρου που είναι υπερβατικός : πραγματικότητα και παραμύθι μαζί, του κινεί το ενδιαφέρον.

Έτσι είναι διαφορετική η παιδαγωγική σημασία να δίνουμε στα παιδιά την ευκαιρία να δραστηριοποιούνται κατά την διάρκεια της παράστασης.

Πως ένα παιδί γίνεται μέρος της παράστασης;

Ο κουκλοπαίχτης εμψυχωτής εδώ παίζει τον καθοριστικό ρόλο. Φροντίζοντας να υπάρχουν ευκαιρίες για συμμετοχή των παιδιών στην δράση.

Αυτή η συμμετοχή γίνεται με δύο τρόπους:

Α) Με τις ερωταποκρίσεις. Αποφεύγουμε βέβαια την στείρα επανάληψη του τύπου:

- Θέλετε να παίξουμε;

-Ναι!

-Θέλετε  να δούμε τις κούκλες;

-Ναι!

Αλλά ωθούμε τα παιδιά με ερωτήσεις του ήρωα να αποφασίσουν τα ίδια για την εξέλιξη της ιστορίας.

Θα αναφέρουμε εδώ δύο παραδείγματα:

Στο έργο «ο Ηρακλής» τα παιδιά ζυγιάζουν τα καλά και τα άσχημα της Αρετής και της Κακίας και αποφασίζουν εκείνα για ποιόν δρόμο θα ακολουθήσει ο Ηρακλής. Σε καμιά παράσταση δεν μας έχει συμβεί να ακολουθήσουμε τον δρόμο της Κακίας.

Όμως σε μια παράσταση με τον μύθο της Αθηνάς και του Ποσειδώνα για την ονοματοδοσία της Αθήνας τα παιδιά στην ψηφοφορία που έγινε κατά την διάρκεια του έργου ψήφισαν τον Ποσειδώνα σαν επικρατέστερο Θεό.

Εδώ φαίνεται και η ετοιμότητα του εμψυχωτή, ώστε να φέρει την ιστορία στα πλαίσια που γνωρίζουμε. Έτσι ο Ποσειδώνας απάντησε:

-          Σας ευχαριστώ  πολίτες τούτης της νέας πόλης που επιλέξατε εμένα σαν προστάτη σας, Όμως κατοικία  μου είναι η θάλασσα γι αυτό αφήνω την θέση μου στην θεά Αθηνά. Θα πάω εκεί στο ακρωτήρι το Σούνιο και θα σας βοηθώ στα ταξίδια σας.

-          Σας χαρίζω κι άλλο ένα δώρο. Τούτο το πηγάδι. Όταν ακούτε μέσα απ αυτό να βγαίνει βουή μην ταξιδεύετε. Όταν ακούτε απαλό παφλασμό κυμάτων τότε να ξανοίγεστε στο πέλαγος.

Το τρίτο παράδειγμα είναι από ένα έργο μας για την διαπολιτισμική αγωγή και την φιλία μεταξύ των ανθρώπων. Ο τίτλος του «Απίθανο ταξίδι».

Τρία παιδιά από την γη βρίσκονται μαγικά στον άγνωστο πλανήτη «Ζ» εκεί θα πρέπει να ενώσουν τις δυνάμεις τους ώστε να καταφέρουν να περάσουν τις δυσκολίες Στο τέλος ανακαλύπτουν ένα χειριστήριο το οποίο με τον κατάλληλο τρόπο θα τους οδηγήσει στην γη. Τα παιδιά θεατές καλούνται να δώσουν αυτά την λύση ώστε τα παιδιά κούκλες να ξαναγυρίσουν στη γη Με αυτόν τον τρόπο κάθε παράσταση είναι μοναδική σύμφωνα με την λύση που δίνουν οι θεατές.

Με την έντονη δράση λοιπόν της κούκλας τις εναλλαγές και τα αλλεπάλληλα συναισθήματα το ενδιαφέρον των παιδιών κρατιέται αμείωτο και η φαντασία τους καλπάζει.

Β) Με την ενεργή συμμετοχή των θεατών στην δράση. Τα παιδιά γίνονται μέρος της παράστασης και παίρνουν ρόλους. Εδώ βέβαια έχουμε συνδυαστικό θέατρο όπου το θεατρικό παιχνίδι με την κούκλα μπλέκονται αρμονικά και προσφέρουν ένα ενδιαφέρον θέαμα για τα παιδιά που δεν τα καθηλώνει και τα κρατά σε εγρήγορση. Ο χορός ή μουσική και το τραγούδι είναι αναπόσπαστα μέρη αυτής της παράστασης έτσι αποδεικνύεται πως το Κουκλοθέατρο τελικά είναι μια πολυτέχνη.

Το μικρό μας τσίρκο, μια αληθινή ιστορία.

Η ιστορία που  έφτιαξαν τα παιδιά για το μικρό μας τσίρκο βρίσκεται εδώ: Για να την απολαύσετε δείτε:

από εδώ το πρώτο μέρος
                         η συνέχεια